همیشه فکر میکردم بی تو تنها ترینم.اما امروز میدونم که بی عشق تنها هستم ساعتها با هم بودیم.هزاران کلمه بین ما گذشت. گاهی با هم خندیدیم.گاهی دلخور شدیم. گریه میکردم و تو اشکها رو از روی گونه هام پاک میکردی و همیشه تعجب میکردی که من این همه اشک رو از کجا میارم؟ و نمیدونستی من فقط به شوق دستهای تو اشک میریزم. اما برای یکبار اشک تو به اندازه تمام دنیاغمگینم کرد و قسم خوردم که دیگه کاری نکنم که اشکی بریزی. حتی اگر به قیمت فراموشیم باشد رفتی و من باز هیچی نگفتم. گفتی دیگه همه چیز تموم شده... و من با اینکه شکستم اما رفتم... فقط اینو بدون درد من عشق بود و درد تو عادت درد من لاعلاج بود و درد تو صعب العلاج کاش یه روز عشق رو درک کنی و کاش هرگز کسی بهت نگه ...همه چی تموم شد...

هیچکس منو وقتی تنهام نمیشناسه

هیچکس رویاها و ترسهامو نمیبینه

شما کسایی هستین که تو عشق و خنده باهام شریکین

ولی هیچکدومتومن صدای گریه منو وقتی گریه میکنم نمیشنوه

مجبورم میکنید بخندم

وقتی صبح های مه گرفته قدم میزدم روییای یه اینده خوب و طلایی تو چشام برق میزد

اما حیف زود سایه های غروب از همه جا سر کشید

من وقتی گریه میکنم به همتون نیاز دارم

وقتی اشک میریزم .وقتی میترسم

حیف هیچکس نیست به هم  بگه: نترس من اینجام

دوستت دارم

حتي اگر قرار باشد

شبي بی چراغ، در حسرت يافتنت

تمام پس كوچه ها را

زير باران، قدم بزنم

می دونی فاصله بین انگشتانت برای چیه ؟

پس دستاتو به دست هر کسی نده

در دلم اندوه,بر رخم نقش هزار افسوس در سرم شور صد امید در دو

چشمم پرتویی از عشق و بهروزی.هیچم اندر کوله بارو هیچم اندر دست

رهنورد راه فردایم که میدانم با سبکبالی میتوان ره به شهره ارزوها

برد.

سالهاست که به دنبال توام و میجویمت ولی تو را نمی یابم.تو

با من بودی اما سالها و روزها وساعتها ودقیقه ها از هم

فاصله داشتیم.فاصله میان من و تو به وسعت دریا بود.به بزرگی دنیا...

ای اشنای وجودم شاید هیچگاه همدیگر را نبینیم.شاید اخرین خاطرات

با هم بودن من و تو در پیچ و خم جاده ای گمنام باقی بماند

هیچ چیز برای هدیه کردن ندارم.اما به رسم روزهای خوش عشقم

و به یاد همه دوست داشتن هایم.به یاد همه شبهایی که زندگی را 

باختم.به یاد دل شکسته ای که خوردهایش را از سینه ام بیرون کردم

هر روز هزار بار میگویم:نفرین به تو وبه سرنوشتت... 

من در این شب که به اندازه حسرتزدگی بلند است تو را به خاطر میاورم
توتماشا کن زمستانی پاورچین پاورچین از دل تاریکیها میگذرد
حالا نه تابستانی، نه بهاری و نه دیگر یاری حیف اما من دور از تو میپوسم
غمم از وحشت پوسیدن نیست. غمم از زندگی کردن بدون تو در این روزهای پر درد است
پیمان بسته بودیم تا همیشه... اما جه زود رسید ...

عهد بسته بودیم تا همیشه باهم باشیم حتی اگر...

اما......

خطوط دستهایت پر از دردوخاطره های کهنه و خستگی طاقت فرساست.چه صادق بوده و هستی عزیز و چه جاودانه در مقابل انواج خروشان غم ایستاده ای.میدانم روزگار ساقه نازک تبسم را از لبانت ربوده است و من میکوشم تا شادی ات را بازگردانم.....دوستت دارم.